Bulut Battaniyesi

Gökyüzünde, sadece geceleri görünen özel bir bulut vardı. Adı Bulut Battaniyesiydi. Bu bulut, uyuyamayan çocukların üstünü örterdi.

Bulut Battaniyesi çok hafifti. Ama çok sıcaktı. Güven doluydu.

Bir gece, uykuya dalmakta zorlanan bir çocuk vardı. Düşünceler kafasında dolaşıyordu.

Bulut Battaniyesi bunu fark etti.

Sessizce odanın içine süzüldü. Hiç ses çıkarmadı. Çocuğun üstüne usulca yerleşti.

Bulut fısıldadı:
“Buradayım…
Güvendesin…”

Çocuk derin bir nefes aldı. Göğsü yavaşça indi. Omuzları gevşedi.

Bulut biraz daha yayıldı. Ayaklara, ellere, kalbe kadar…

Her yere huzur taşıdı.

Dış dünyanın sesleri uzaklaştı.
Geriye sadece yumuşaklık kaldı.

Bulut Battaniyesi, rüyaları çağırdı.
Rüyalar sessizdi.
Nazikti.
Sıcaktı.

Çocuk artık düşünmüyordu. Sadece hissediyordu. Güvende olduğunu… Yalnız olmadığını…

Bulut Battaniyesi görevini tamamladı. Ama gitmedi. Sabah olana kadar oradaydı.

Çocuk derin bir uykudaydı.

Ve gece, usulca devam etti.