Uykucu Bulut ile Minik Yıldız

Gecenin sessizliği yavaş yavaş gökyüzünü sararken, ay gülümseyerek yerini aldı. Gökyüzünde parlayan yıldızlar birer birer yanmaya başladı. İşte tam o sırada, yumuşacık ve bembeyaz bir bulut ağır ağır ilerliyordu. Bu bulutun adı Uykucu Bulut’tu. Çünkü nereye gitse, herkese tatlı uykular getirirdi.

Uykucu Bulut’un en yakın arkadaşı ise Minik Yıldızdı. Minik Yıldız, diğer yıldızlara göre biraz daha küçüktü ama kalbi sevgiyle doluydu. Her gece Uykucu Bulut’un üstünde oturur, aşağıdaki çocuklara bakar ve onların güzel rüyalar görmesini isterdi.

Bir gece Minik Yıldız biraz üzgündü.
“Bulut,” dedi yavaşça, “Aşağıda uyuyamayan bir çocuk var. Işığı hâlâ açık ve gözleri uykusuzluktan yorgun.”

Uykucu Bulut, bu sözleri duyunca hemen durdu.
“Öyle mi?” dedi nazikçe. “O zaman ona yardım edelim.”

İkisi birlikte yavaşça çocuğun evinin üzerine geldiler. Uykucu Bulut, içinden yumuşak rüyalar çıkardı. Bu rüyalar pamuk gibi hafifti ve gökyüzünden aşağı doğru süzülüyordu. Minik Yıldız ise ışığını biraz daha yumuşattı, gözleri rahatsız etmeyecek şekilde parladı.

Çocuk, yatağında dönüp dururken bir anda kendini çok huzurlu hissetti. Oda sanki daha sessiz, daha sıcak olmuştu. Göz kapakları ağırlaştı. Uykucu Bulut, çocuğun başucuna hayali bir battaniye serdi. Bu battaniye sevgi, güven ve mutlulukla doluydu.

Minik Yıldız fısıldadı:
“Tatlı rüyalar… Güzel rüyalar…”

Çocuk gülümsedi ve derin bir uykuya daldı. Rüyasında uçan balıklar, konuşan ağaçlar ve onu seven dostları gördü.

Uykucu Bulut ve Minik Yıldız görevlerini tamamlamıştı. Gökyüzünde ilerlerken başka ışıkları açık evler gördüler.
“Daha çok çocuğa yardım edebiliriz,” dedi Minik Yıldız heyecanla.

Uykucu Bulut gülümsedi.
“Biz her gece buradayız,” dedi. “Uykusu gelmeyen herkes için.”

O geceden sonra Minik Yıldız artık üzülmüyordu. Çünkü biliyordu ki, gökyüzünde uykusuz kalan her çocuk için bir umut vardı. Uykucu Bulut ve Minik Yıldız, sessizce gökyüzünde dolaşmaya devam etti.

Ve gece, tüm dünyayı yumuşak bir uykuya bıraktı.