Yavaş Akan Nehir

Şimdi gözlerini kapattığını hayal et…
Derin bir nefes al…
Ve yavaşça ver…

Uzak bir yerde, çok sakin bir vadi vardı. Bu vadinin içinden Yavaş Akan Nehir geçerdi. Bu nehir acele etmezdi. Koşmazdı. Sadece usul usul ilerlerdi.

Nehir boyunca ağaçlar vardı. Yaprakları rüzgârla hafifçe sallanırdı. Rüzgâr bile burada yavaş eserdi. Çünkü bu vadi, uyku vadisiydi.

Nehir, her gece çocukların rüyalarına uğrardı. Uyuyamayan çocukların yanına sessizce yaklaşırdı.

Bir gece, nehir bir çocuğun odasına ulaştı. Çocuk yatağında dönüp duruyordu. Gözleri yorgundu ama uyku gelmiyordu.

Nehir, pencerenin önünde durdu. Sesi çok yumuşaktı. Neredeyse bir fısıltı gibiydi.

“Ben buradayım…” dedi nehir.
“Acele yok…”

Çocuk nehrin sesini duydu. İçinde bir sıcaklık hissetti. Kalbi yavaşladı. Nefesi sakinleşti.

Nehir akmaya devam etti.
Yavaş…
Çok yavaş…

Suyun üstünde yapraklar vardı. Yapraklar döne döne ilerliyordu. Hiçbiri acele etmiyordu. Hepsi nereye gittiğini biliyordu.

Çocuk, yaprakları hayal etti. Onlarla birlikte akıyormuş gibi hissetti. Omuzları gevşedi. Ellerini serbest bıraktı.

Nehir konuşmaya devam etti:
“Günün bitti…
Artık dinlenme zamanı…”

Ay, nehrin üstünde parladı. Ay ışığı suya yansıdı. Oda biraz daha sessizleşti. Biraz daha güvenli oldu.

Çocuk gözlerini kapattı. Ama bu kez zorlamadı. Sadece kapattı. Nehir hâlâ akıyordu.

Yavaş…
Dingin…
Sakin…

Nehir, çocuğun düşüncelerini de alıp götürdü. Günün seslerini, koşturmalarını, yorgunluklarını…

Geride sadece huzur kaldı.

Bir süre sonra nehir fısıldamayı bıraktı. Çünkü çocuk çoktan uyumuştu.

Ve nehir, sessizce başka bir çocuğa doğru yol aldı.